അറിവ്‌

അഹക്കരിക്കാനായി
ട്ടൊന്നുമില്ല സ്വന്തം.
വിനയം കൊണ്ടലങ്കരിച്ചു
ജീവിതമയാള്‍..

ജീവിതം

ആശിച്ച
പോലെയൊന്നും
ആവില്ലെങ്കിലും
ഞമ്മളെക്കൊണ്ട്‌
ആവുന്ന പോലെയെങ്കിലും
ആക്കണ്ടേ...!

പച്ച പിടിക്കാത്ത ജീവിതങ്ങൾ...

ഇക്കരേന്ന്
അക്കരേക്ക്
നോക്കുമ്പോ
അക്കരെപ്പച്ച.
അക്കരേന്ന്
ഇക്കരേക്ക്
നോക്കുമ്പോഴോ
ഇക്കരെപ്പച്ച...
ഈ രണ്ട്
പച്ചകൾക്കിടയിൽ
ഇനിയും
പച്ച പിടിക്കാത്ത
കുറേ ജീവിതങ്ങൾ...

മരണം

ഇന്നും
ആരൊക്കെയോ
മരിച്ചു.
ഇന്നലെയും
ആരൊക്കെയോ
മരിച്ചിരുന്നു.
നാളെയും
ആരൊക്കെയോ
മരിക്കും.
ഇടക്കൊരു ദിവസം
അതിലൊരാൾ
ഞാനാകും, നിങ്ങളാകും..
എല്ലാരും മരിക്കും.
കണ്ണു കാണാത്ത
ഒട്ടകത്തെ പോലെ
സമയമാകുമ്പോൾ
മരണം
ഓരോരുത്തരുടെ
വീട്ടുപടിക്കലും
മുട്ട് കുത്തും.
മരണത്തിന്റെ കണ്ണിൽ
എല്ലാവരും
ആരൊക്കെയോ ആണ്.
എന്നാൽ മരിച്ച് പോകുന്നവർ
മരിക്കാതെ ബാക്കിയുള്ളോർക്ക്
'ആരൊക്കെയോ'
ആയിരുന്നിരിക്കും.
മൗനമാണ് മരണത്തിന്റെ ഭാഷ;
ഏറ്റവും കനമുള്ള മൗനം.
പ്രാർത്ഥനയാണ്
ഏറ്റവും വലിയ നീക്കിയിരിപ്പ്;
ഉള്ള് നൊന്ത പ്രാർത്ഥന.

പ്രതിഫലം

ഖബറിന്നടിയില്‍
വെളിച്ചമായ്
കുടെനില്‍ക്കും;
പടച്ചോന്‍
കാണുമെന്ന് മാത്രം
പേടിച്ച്
ഭൂമിയില്‍
നമ്മള്‍
ചെയ്യാതെ വിട്ട
പാപങ്ങള്‍...

ആറടിമണ്ണില്‍
ഒറ്റയ്ക്കാവുമ്പോള്‍
അരികിലുണ്ടാവും;
ഇരു ചെവിയറിയാതെ,
ഇടതുകൈ കാണാതെ
പടച്ചോന്‍ മാത്രം
കാണണമെന്നു
മോഹിച്ച്
ജീവിതത്തില്‍
നാം ചെയ്തുകൂട്ടിയ
പുണ്യങ്ങള്‍...

മൂന്ന് ഹൈക്കുകള്‍ \ഗള്‍ഫ് മാധ്യമത്തില്‍, 25.12.2015, വെളിച്ചം കണ്ടത്.

1. കാത്തിരിപ്പ്

  ഏതൊരുണങ്ങിയ
  പുഴയേയും
  കാത്തിരിക്കാനുണ്ടൊരു
  മഹാ സമുദ്രം

2.പുഴ

കടലിലേക്കു
പുറപ്പെട്ട
എത്ര പുഴകളാണ്
വഴിയില്‍
അപമാനിക്കപ്പെട്ടത്.

3. സമ്മാനം

ചെറിയവ
ഹൃദയത്തിന്റേതും
വലിയവ
പണസഞ്ചിയുടേതും.

അകാലത്തില്‍ പൊലിഞ്ഞുപോയ നാട്ടുകാരനായ നേതാവിന്റെ സ്മരണയില്‍..

ജനനം മുതല്‍
താങ്കളോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു
നാടിനുവേണ്ടി
സമുദായത്തിനുവേണ്ടി
സ്വന്തം കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി
ഇടനെഞ്ചിലൊരു
കരുതല്‍..

സ്വന്തം കൈവെള്ളയിലെ
രേഖകള്‍
സ്വന്തം നാടിന്റെ വേരുകളാക്കി
നന്മയുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളാക്കി
മൗനത്തിന്റെ അറകള്‍ ഭേദിച്ച്
അധികാര ധിക്കാരക്കെട്ടുകള്‍
പൊട്ടിച്ച്
അന്യായത്തിനെതിരെ
ഉച്ചത്തില്‍ ശബ്ദിച്ചു നീ..

തെരുവിന്റെ ഇടനാഴിയില്‍
ഉച്ചത്തില്‍ മുഴങ്ങുത്
ഇും നിന്റെ ശബ്ദമാണ്.
കാലത്തിന്റെ ചുമരിലെ
ഓരോ ചിത്രങ്ങളും
'പച്ച'യില്‍ പൊതിഞ്ഞ്
ഊര്‍ജ്ജസ്വലതയുടെ,
ഉറച്ച പ്രതീക്ഷകളുടെ
പൂക്കള്‍ നിറച്ച്
പൊതുപ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ
ഊക്കന്‍ മാതൃകകള്‍ കാണിച്ച
നീയിന്നും നാടിന്റെ മനസ്സകങ്ങളില്‍
ജ്വലിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു...

ഒടുവില്‍
നിനയ്ക്കാത്ത നേരത്തൊരു
വ്യാധി വ്
ജഗിയന്ഥാവിലേക്ക്
കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയപ്പോള്‍
തേങ്ങിയതൊരു
നാടിന്റെ ഉള്ളാണ്...
പിടഞ്ഞതൊരു
വീടിന്റെ നെഞ്ചാണ്...
കരഞ്ഞുകലങ്ങിയത്
പിഞ്ചുകണ്ണുകളാണ്...

പിന്നിലൊരായിരമോര്‍മ്മകള്‍
ബാക്കിവെച്ച്
എന്നന്നേക്കുമായ് നീ
പടിയിറങ്ങിപ്പോയപ്പോള്‍
ഞങ്ങളില്‍ ബാക്കിയായത്
കരളു നൊന്ത
പ്രാര്‍ത്ഥനകളാണ്...

പാതകള്‍

പാതകള്‍

മനുഷ്യന്റെ പാദങ്ങള്‍
പതിഞ്ഞ് പതിഞ്ഞ്
മണ്ണില്‍
എത്രയെത്ര പാതകളാണ്
സ്വയം ഉണ്ടാകുന്നത്..

എത്രതന്നെ തെറ്റിയാലും
ഏറെദൂരം
കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞു ചെന്നാലും
അവിടെയുമുണ്ടാകും
കാത്തിരിപ്പുതെറ്റാതെ
ഒരു വരി കാല്‍നടപ്പാത..

ഇനിയുമെത്ര പാതകളാണ്
ഒരു കാല്‍പ്പെരുമാറ്റത്തിനുപോലും
ഇടം കൊടുക്കാതെ
മണ്ണിനടിയില്‍
ഒളിച്ചുനടക്കുന്നത്...

പരസ്പരം

പരസ്പരം

മൊഴിയാല്‍
പകരാന്‍ കഴിയാത്തത്
ഒരു ചിരികൊണ്ടെഴുതി
അവള്‍...
പിന്നെയെങ്ങിനെയോ
അവളറിയാതെ
അവനുമറിയാതെ
ആ ചിരി
മനസ്സകങ്ങളില്‍
വീണു ചിതറി.
അന്നുമുതലാണ്
കാണുന്നതിലെല്ലാം
കവിത പൂക്കാന്‍
തുടങ്ങിയത്.

മണ്ണിന്റെ ഉപ്പ്

പിറന്ന മണ്ണില്‍ നിന്നെത്ര ദൂരം
പിടിവിട്ടോടി മറഞ്ഞു നാം?
എങ്ങു നിന്നോ നിറകുടമേന്തി-
വന്നീ മണ്‍ചെരാതില്‍
കണ്ണെത്താ ദൂരത്തോളം
മനസ്സു പഴുത്തു കിടന്നു..?
കൗമാരം കണ്‍മിഴിച്ചപ്പോള്‍
നമ്മളോരോരുത്തരും
സ്വയം മറന്നെന്തൊക്കെയോ
ഊതി വീര്‍പ്പിച്ചതല്ലേ...
പുതിയാതായനേകം നോവുകളാല്‍
പുളയും നെഞ്ചില്‍
ഘോഷവും ഞരക്കവു-
മിഴചേര്‍ന്നു കിടക്കവെ,
ചിരിച്ചും ചിരിപ്പിച്ചും കഴിഞ്ഞവര്‍
തൂവെള്ളത്തുണിയില്‍
മിണ്ടാതുറങ്ങുന്നതെത്രയോ
കണ്ടതല്ലേ നാം..?
ആരറിയുന്നു...
ആയിരം കണ്ണുകള്‍
ഒരുമിച്ചു മിഴിച്ചാലും
കാട്ടുതീപോലെ
പൊട്ടിത്തെറിച്ചിട്ടീ നമ്മളു-
മൊരുനാളീ മണ്ണിലുപ്പായലിയും....

ശൈത്യം

കവിത

(കമലാദാസിന്റെ കവിതയുടെ -WINTER  എന്ന ആംഗലേയ കവിതയുടെ
-സ്വതന്ത്രമായ മൊഴിമാറ്റം)

ശൈത്യം

ഒരു പുതുമഴയുടെ ഗന്ധം...
ഒരിളം മുകുളമായ്
മണ്ണില്‍ ഒരു ചെടി പിറവിയെടുക്കുന്നു.
അതിന്റെ അഭിനിവേശം
ഒരു വേരിനായ്
ഇരുട്ടില്‍ തപ്പിത്തടയുന്ന
ഭൂമിയുടേതു കൂടിയാണ്.
എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച്
ഒരുനാളെന്റെ ആത്മാവും
ഈ വേരുകള്‍ക്ക് ഭക്ഷണമാവും.

ശൈത്യകാല സായന്തനങ്ങളില്‍
തണുത്ത കാറ്റില്‍
അടക്കിപ്പിടിച്ച് ചിരിക്കുന്ന
വെളുത്ത ജനല്‍ച്ചില്ലുകള്‍ക്കു പിന്നിലും
ഒരു നാണക്കേടുമില്ലാതെ
ഞാനവന്റെ ശരീരത്തെ പ്രണയിച്ചു.

മഴ

മഴ.....

ഇത്,
ഒരു യാത്രയാണ്
മഴയുടെ വ്യാകരണം തേടിയുള്ള,
ഓര്‍മ്മകളുടെ അടരുകളില്‍
നനവു പറ്റിയൊരു യാത്ര.
പെരുമഴ പോലെ
ജീവിതം പെയ്‌തൊലിച്ച
ഒരു മഴക്കാലത്ത്
വഴിയമ്പലത്തില്‍ കണ്ടുമുട്ടിയ
മഴ നനഞ്ഞ കൂട്ടുകാരന്റെ മൊഴി
'മഴ പ്രകൃതിയുടെ തേങ്ങലാണ്'.
സങ്കടങ്ങളുടെ
കാര്‍മേഘങ്ങള്‍
നെഞ്ചിലടക്കിപ്പിടിച്ച്
ഒടുക്കം പിടിവിട്ട്
പെരുമഴയായ്
മണ്ണില്‍
ആഞ്ഞുപതിക്കുന്നു.
ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍
ചോര്‍ന്നൊലിക്കാന്‍ മാത്രം
ഏറെ മഴമേഘങ്ങള്‍
ഉള്ളിലുള്ള യാത്രികന്
മഴ
ഒപ്പം കരയുന്ന
അലിവുള്ളൊരു പെണ്ണാകുന്നു.
കിനാവുകള്‍ പെയ്തിറങ്ങിയ
കൗമാരകാലങ്ങളില്‍
ഒരു ഊര്‍ജ്ജമായിരുന്നു മഴ.
പക്ഷേ ഇന്ന്
കഥ മാറി...മഴ മാറി...!
കനിവു മറന്ന മനുഷ്യന്‍
പ്രകൃതിയുടെ മാറില്‍
കുഴപ്പങ്ങള്‍ തീര്‍ത്തപ്പോള്‍
പ്രകൃതി പ്രതിഷേധിക്കുകയാണ്.
ഇടിയായ്..
മിന്നലായ്...
പിന്നെ,
കുത്തിയൊലിക്കുന്ന പെരുമഴയായ്..........

എങ്ങോട്ട്...?

രാവിലെ

പുറപ്പെടാനൊരുങ്ങിയപ്പോള്‍
അമ്മ ചോദിച്ചു
നീയെങ്ങോട്ടാ..?
അത് അമ്മയുടെ
സ്‌നേഹമായിരുന്നു...

ഉച്ചയ്ക്ക്

ഊണു കഴിഞ്ഞ്
പുറത്തിറങ്ങമ്പോള്‍
ഭാര്യ മുരണ്ടു
നിങ്ങളെങ്ങോട്ടാ...?
ഒരു ഭാര്യയുടെ
അവകാശത്തിന്റെ മുരള്‍ച്ച...

വൈകുന്നേരം

പണിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ്
അങ്ങാടിയിലേക്കിറങ്ങുമ്പോള്‍
മകളാരാഞ്ഞു
അച്ഛനെങ്ങോട്ടാ...?
ഈ പ്രായത്തിന്
ഒരു കരുതല്‍...

ഒടുക്കം

ശ്വാസം നിലച്ച്
വെള്ള പുതച്ചെടുക്കുമ്പോള്‍
അടക്കിപ്പിടിച്ചൊരു ചോദ്യം
ഇയാളെങ്ങോട്ടാ...?
............

അഞ്ചു പാഠങ്ങള്‍

ജീവിതം
കണ്ണില്‍ തിളങ്ങുന്ന
തീക്കട്ടയും,
തലയില്‍ പൂക്കുടയുമായ്
അവന്‍...
ഒരു വേള
പെയ്തു തീരാത്തൊരു
തേങ്ങലായ്...
മറ്റൊരിക്കല്‍
മയില്‍പ്പീലികള്‍ കണക്കെ
ആയിരം വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ തീര്‍ത്ത്....

സ്വപ്നങ്ങള്‍
ജീവിതത്തീലേക്കിറങ്ങിപ്പോയ
ജീവനില്ലാത്ത വേരുകള്‍...
ശബ്ദഘോഷങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ
ഈ ലോകത്ത്
ഏറെ പണിപ്പെട്ട്
അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച
ഒരു ഗദ്ഗദം പോലെ....

സ്‌നേഹം
വരുമെന്ന്
പലവട്ടം പറഞ്ഞിട്ടും
ഇനിയുമെത്തിച്ചേരാത്ത
അതിഥിയെപ്പോലെ.....,
വരണ്ടുണങ്ങിയ സ്വപ്നങ്ങളുടെ
അഴിയാക്കുരുക്കില്‍പെട്ട്
വിടരാന്‍ മടിക്കുന്ന
പുഞ്ചിരി....
അനുഭവങ്ങളുടെ
പൊള്ളുന്ന ചാട്ടവാറടിയില്‍
ഇനിയുമെത്ര.....?
''എപ്പോഴൊക്കെ സ്‌നേഹത്തെക്കുറിച്ച്
എഴുതാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചുവോ,
അപ്പോഴൊക്കെ എന്റെ പേന
രണ്ടായിപ്പിളരുകയും
കടലാസ് കീറിപ്പോവുകയും ചെയ്തു'' #ജലാലുദ്ദീന്‍ റൂമി

അവള്‍
എന്റെ കരളിലുണ്ട്,
ഇരു മിഴികള്‍ക്കിടയില്‍...
കവിളില്‍...
ഇന്നും കിനാവുകള്‍ തുന്നി...
പാതി ഹൃദയത്തിലും
പാതി വാക്കിലും
മുറിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്...
കവിതയെഴുതുമ്പോള്‍
കടലാസിനും
തൂലികയ്ക്കും മദ്ധ്യേ
നിശബ്ദമായ് തേങ്ങുന്നുണ്ട്
അവളുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍...
സിരകളില്‍, ലയിച്ചതും....
ലയിക്കാതെ പോയതും.....
എന്നും
ഓര്‍മ്മകളാണ് സുഖം!

മരണം
ജീവിതത്തിന്റെ
കിതപ്പുകള്‍ക്ക്
ഇനി വിശ്രമം...
പിന്നില്‍
ഇത്തിരിയെങ്കിലും
കണ്ണുനീര്‍ ബാക്കിയാക്കി
കാലങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം
ഓര്‍മ്മയറ്റ്
മണ്ണിന്റെ സാന്ദ്രതയിലൂടെ
ഒരായിരമീണങ്ങളായ്....
ആണ്ടുകളുടെ
പകലറുതിയില്‍
മറ്റൊരു സൂര്യനായ്.......
ഓരോ കണ്ടുമുട്ടലുകളിലും
മരണത്തിന്റെ ഭാഷ
മുറിയാത്ത മൗനം....

ജീവിതം

(കവി എ. അയ്യപ്പന്...)

എത്ര ദൂരമെന്നില്ല
കിഴക്കില്ല പടിഞ്ഞാറില്ല.
പച്ച, ചുവപ്പ്, നീല
നിറങ്ങളേതുമില്ല.
രാവില്ല
പകലില്ല.
ഉടുപ്പില്ല
കിടപ്പില്ല.
കിണറില്ല
കടലില്ല.
വീടില്ല
തൊടിയില്ല.
കനവില്ല, നിനവില്ല.
ഓര്‍മ്മയില്‍ സ്‌നേഹമര്‍മ്മരമില്ല.
ഇടക്ക്, കവിത പൂക്കുന്ന കണ്ണീരുമാത്രം....

നന്മയും തിന്മയും

നന്മ
സന്തോഷം തരും
വേദനയിലും...
നന്മ;
ദൈവത്തിന്റെ
മറ്റൊരു പേര്‌...

തിന്മ.
വേദനിപ്പിക്കും
സന്തോഷത്തിലും.
തിന്മ;
പിശാചിന്റെ
പേര്‌...

വെള്ളിയാഴ്ച്ച

ഓരോ വെള്ളിയാഴ്ചയും ഒരോര്‍മ്മപ്പെടുത്തലാണ്‌ അന്ത്യനാളില്‍ മഹ്‌ശറാസഭയിലെ മാര്‍ബിള്‍ പതിക്കാത്ത നിലത്ത് തലയ്ക്കുമീതെ ഒരു ചാണ്‍ മാത്രമാകലത്തില്‍ ജ്വലിക്കുന്ന സൂര്യഗോളത്തെ സംവിധാനിച്ച ദൈവസന്നിദിയില്‍ വിജയിയാവാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനക്കായി പടപ്പിന്‌ പടച്ചവന്റെ കനിവ്...